Wścieklizna

Tę chorobę stosunkowo rzadką, ale niezmiernie niebezpieczną dla życia chorego, wywołuje wirus, który najczęściej przedostaje się ze śliną chorego zwierzęcia do rany zadanej przez to zwierzę. Do programu zwalczania wścieklizny wprowadzono, w Polsce od 1949 r. obowiązujące, masowe, profilaktyczne szczepienia psów przeciw wściekliźnie, dzięki czemu zmniejszyła się liczba zachorowań na wściekliznę wśród zwierząt domowych. Ponadto likwidowano bezpańskie, wałęsające się zwierzęta domowe oraz podejrzane o wściekliznę zwierzęta dzikie lub zdziczałe. Obecnie wścieklizna wśród zwierząt domowych zdarza się tylko u psów, które z winy właścicieli nie zostały zaszczepione, niekiedy —u kotów. Wścieklizna u bydła, koni, owiec występuje bardzo rzadko. Głównym źródłem zakażenia są więc zwierzęta dzikie. Na wściekliznę chorują przede wszystkim lisy, jenoty i borsuki, ale spotyka się też chore łosie, sarny, wiewiórki. Wścieklizna u psów objawia się zmianą usposobienia, agresywnością, chęcią gryzienia napotykanych ludzi i zwierząt, znacznym ślinotokiem, trudnościami w połykaniu, utrudnionym oddechem, ściszonym szczekaniem. Po tych objawach znacznego pobudzenia następują porażenia mięśni. U psów szczepionych objawy bywają łagodniejsze. Nieco inaczej zachowują się chore na wściekliznę zwierzęta dzikie: są one raczej otępiałe, nie uciekają na widok człowieka, łatwo dają się schwytać.

Comments are closed.