Odmrożenia

Uszkodzenia tkanek spowodowane działaniem niskiej temperatury nazywamy odmrożeniami. Najbardziej narażone na odmrożenia są te części ciała, których podściółka tłuszczowa jest bardzo skąpa lub jej zupełnie brak, np. palce rąk i stóp, miejsca, gdzie skóra przylega bezpośrednio do chrząstek lub kości (małżowiny uszne, nos, czoło, broda). Odmrożeniom sprzyja m.in. ucisk wywierany przez ciasne obuwie, który utrudnia krążenie krwi, dziurawe skarpetki lub zbyt ciasne i nie ocieplone rękawiczki, osłabienie, bezruch, nerwica, przewlekłe wyniszczające choroby, jak cukrzyca czy zaburzenia krążenia. Na odmrożenia są bardziej narażone osoby nadużywające napojów alkoholowych i nałogowi palacze tytoniu, gdyż u nich często występują zaburzenia naczynioruchowe skóry i regulacji ciepła w ustroju. Do odmrożenia dochodzi w czasie pobytu na silnym mrozie oraz wietrznej pogodzie, a nawet po dłuższej obecności na świeżym powietrzu w temperaturze powyżej 0° bez odpowiedniej ochrony nóg, rąk, nosa, uszu. Zależnie od wyglądu i stanu uszkodzonego miejsca, odróżniamy trzy stopnie odmrożeń. Objawami rozpoczynającego się odmrożenia jest silne zblednięcie powstałe wskutek zwężenia naczyń krwionośnych, a później zasinienie w następstwie rozszerzenia się naczyń.

Zatrucie tlenkiem węgla

Pomiędzy stężeniem tlenku węgla we krwi a stopniem zatrucia i rozwojem objawów toksycznych istnieje ścisła zależność. W pomieszczeniu zamkniętym, gdzie wydzielił się tlenek węgla o bardzo dużym stężeniu, natychmiast może nastąpić śmierć, bez objawów ostrzegawczych. Nazywamy to wówczas zatruciem błyskawicznym. Tlenek węgla o mniejszym stężeniu prowadzić może do zatrucia ostrego, ciężkiego, średnio ciężkiego lub lekkiego. Zatrucie ostre powoduje objawy niedotlenienia mózgu: bóle głowy, szum w uszach, nudności, wymioty, drżenie. Najbardziej niebezpieczny jest zanik odruchów obronnych wynikający z osłabienia kończyn dolnych i porażenia mięśni. Zatruty szukając ratunku, nie jest w stanie dojść do drzwi lub okna. Później pojawiają się: większe oszołomienie, zamroczenie, utrata zdolności decydowania i działania oraz zobojętnienie na niebezpieczeństwo, a następnie zaburzenia w oddychaniu, wymioty, niekiedy napady drgawek, w końcu — utrata przytomności i śpiączka trwająca nawet kilka dni. Przy długo trwającej śpiączce, szczególnie w przypadkach samobójczych, należy pamiętać o możliwości mieszanego zatrucia — ze. środkami nasennymi. W końcowej fazie zatrucia zwykle występuje podwyższona temperatura ciała. Śmierć jest spowodowana porażeniem oddechu.