Zatrucie tlenkiem węgla

Pomiędzy stężeniem tlenku węgla we krwi a stopniem zatrucia i rozwojem objawów toksycznych istnieje ścisła zależność. W pomieszczeniu zamkniętym, gdzie wydzielił się tlenek węgla o bardzo dużym stężeniu, natychmiast może nastąpić śmierć, bez objawów ostrzegawczych. Nazywamy to wówczas zatruciem błyskawicznym. Tlenek węgla o mniejszym stężeniu prowadzić może do zatrucia ostrego, ciężkiego, średnio ciężkiego lub lekkiego. Zatrucie ostre powoduje objawy niedotlenienia mózgu: bóle głowy, szum w uszach, nudności, wymioty, drżenie. Najbardziej niebezpieczny jest zanik odruchów obronnych wynikający z osłabienia kończyn dolnych i porażenia mięśni. Zatruty szukając ratunku, nie jest w stanie dojść do drzwi lub okna. Później pojawiają się: większe oszołomienie, zamroczenie, utrata zdolności decydowania i działania oraz zobojętnienie na niebezpieczeństwo, a następnie zaburzenia w oddychaniu, wymioty, niekiedy napady drgawek, w końcu — utrata przytomności i śpiączka trwająca nawet kilka dni. Przy długo trwającej śpiączce, szczególnie w przypadkach samobójczych, należy pamiętać o możliwości mieszanego zatrucia — ze. środkami nasennymi. W końcowej fazie zatrucia zwykle występuje podwyższona temperatura ciała. Śmierć jest spowodowana porażeniem oddechu.

Comments are closed.