Currently Browsing: zdrowie

Uraz złamania

Pod wpływem urazu, przeważnie przy upadku, rozerwana bywa torebka stawowa, kości w stawie zmieniają położenie, wychodzą z normalnego łożyska. Mówimy wtedy o zwichnięciu, które jest najcięższym uszkodzeniem narządu ruchu, ponieważ zmiany pourazowe dotyczą bardzo precyzyjnych struktur anatomicznych tworzących staw — błony maziowej, chrząstek stawowych, wiązadeł, torebki stawowej, naczyń, nerwów, ścięgien i mięśni. W ciągu pierwszych kilku godzin po urazie ranny odczuwa coraz bardziej nasilający się ból, nie może wykonywać ruchów zwichniętą kończyną. Najczęściej zdarzają się zwichnięcia w stawie łokciowym. Czasami może wystąpić uszkodzenie stawu bez przemieszczenia. Ten typ urazu nosi nazwę wykręcenia stawu. Zazwyczaj ulega wykręceniu staw skokowy, na skutek złego stąpnięcia lub podwinięcia stopy, czemu towarzyszy silny ból i obrzęk. Zwichnięcie leczy się przez nastawienie zwichnięcia i unieruchomienie kończyny. Pamiętajmy, że nastawienia dokonać może jedynie lekarz, który przed przystąpieniem do tego zabiegu powinien obejrzeć dokładnie zdjęcie rentgenowskie uszkodzonego stawu.

Zranienia

Raną nazywamy każde przerwanie ciągłości tkanek wywołane przez czynniki mechaniczne, chemiczne lub termiczne. Wśród rolników najczęściej zdarzają się rany spowodowane przez czynniki mechaniczne. Rany te dzieli się na tłuczone, cięte, rąbane, kłute, szarpane i kąsane. Z ranami wiąże się niebezpieczeństwo powikłań, których rozmiary zależą od stopnia uszkodzenia ran^ oraz od ewentualnego zakażenia. Poważnym niebezpieczeństwem zranień jest krwotok, pojawiający się wówczas, gdy narzędzie uszkadzające tkankę uszkodzi jednocześnie naczynie krwionośne. Uszkodzeniu dużego naczynia krwionośnego towarzyszy duży upływ krwi, grożący niekiedy śmiercią. Śmiercią także zagraża powstałe w ranie zakażenie. Może ono spowodować zgon chorego nawet po upływie kilku tygodni lub miesięcy już po zagojeniu się rany pierwotnej. Mamy wtedy do czynienia z tężcem. Najgroźniejsza jest rana szarpano-tłuczona, która powstawać może np. na skutek upadku z drabiny, w wypadkach ulicznych (podczas potrącenia przez pojazd mechaniczny), a także po ukąszeniu przez psa. Bardzo źle się goją rany zanieczyszczone ziemią i pyłem ulicznym, w których znajdować się mogą wszelkiego rodzaju zarazki (m.in. tężec).

Opażenia środkami chemicznymi

Przy oparzeniach środkami chemicznymi należy natychmiast usunąć żrące substancje chemiczne, a oparzone części ciała natychmiast spłukiwać obficie i przez kilkanaście minut strumieniem bieżącej wody, najlepiej z kranu. Następnie zastosować kompres z płynu zobojętniającego żrącą substancję — dla kwasów muszą to być roztwory słabych zasad, dla zasad — słabe roztwory kwasów (np. 3% roztwór kwasu bornego lub octu w propocji: łyżka octu na szklankę wody). Po kilkugodzinnych okładach założyć trzeba opatrunek jak w oparzeniach termicznych. Dalszym leczeniem zajmuje się lekarz. W przypadku oparzeń chemicznych przełyku konieczne jest natychmiastowe leczenie szpitalne. Oparzenie może być także wywołane nadmiernym działaniem promieni słonecznych. Promienie słoneczne wywołują ponadto groźniejszy jeszcze stan chorobowy, określany jako udar słoneczny, objawiający się wysoką gorączką, wymiotami, a nawet utratą przytomności. Pierwsza pomoc przy udarze słonecznym polega ną przeniesieniu chorego do miejsca przewiewnego i zacienionego. Następnie stosować trzeba zimne okłady na klatkę piersiową i głowę. Jeśli chory jest przytomny, podaje mu się zimne napoje. Gdyby pomimo tego utrzymywały się nadal bóle głowy i wymioty, należy bezzwłocznie skontaktować się z lekarzem. Udar słoneczny szczególnie gwałtownie rozwija się u dzieci, u których szybko pojawiają się drgawki i utrata przytomności. Udar słoneczny nierzadko obserwujemy u dorosłych, którzy bez odpowiedniego zabezpieczenia pracują w polu w czasie upału.

Odmrożenia

Uszkodzenia tkanek spowodowane działaniem niskiej temperatury nazywamy odmrożeniami. Najbardziej narażone na odmrożenia są te części ciała, których podściółka tłuszczowa jest bardzo skąpa lub jej zupełnie brak, np. palce rąk i stóp, miejsca, gdzie skóra przylega bezpośrednio do chrząstek lub kości (małżowiny uszne, nos, czoło, broda). Odmrożeniom sprzyja m.in. ucisk wywierany przez ciasne obuwie, który utrudnia krążenie krwi, dziurawe skarpetki lub zbyt ciasne i nie ocieplone rękawiczki, osłabienie, bezruch, nerwica, przewlekłe wyniszczające choroby, jak cukrzyca czy zaburzenia krążenia. Na odmrożenia są bardziej narażone osoby nadużywające napojów alkoholowych i nałogowi palacze tytoniu, gdyż u nich często występują zaburzenia naczynioruchowe skóry i regulacji ciepła w ustroju. Do odmrożenia dochodzi w czasie pobytu na silnym mrozie oraz wietrznej pogodzie, a nawet po dłuższej obecności na świeżym powietrzu w temperaturze powyżej 0° bez odpowiedniej ochrony nóg, rąk, nosa, uszu. Zależnie od wyglądu i stanu uszkodzonego miejsca, odróżniamy trzy stopnie odmrożeń. Objawami rozpoczynającego się odmrożenia jest silne zblednięcie powstałe wskutek zwężenia naczyń krwionośnych, a później zasinienie w następstwie rozszerzenia się naczyń.

Uraz przy transporcie

Największą liczbę obrażeń w rolnictwie powodują środki transportu, przede wszystkim ciągniki. Obok maszyn transportowych dużą liczbę urazów w rolnictwie powodują sieczkarnie, młocarnie, maszyny żniwne, jak kosiarki, żniwiarki i snopowiązałki. Główną przyczyną urazów przy pracy z maszynami rolniczymi bywają następujące elementy tych maszyn: w sieczkarni — wałki zębate podające słomę na stolnicę oraz noże tnące umocowane do koła; w młocarni — bęben młócący oraz wszelkie części ruchome przekładni, jak wałki, koła pasowe itp. Najbardziej narażone na urazy są kończyny (zmiażdżenia, skaleczenia, ucięcia palców lub całej kończyny) oraz głowa. Urazy głowy bywają niezwykle groźne i często prowadzą do zgonu. Wypadki podczas transportu najczęściej powstają na skutek fizycznego przeciążenia organizmu. Są to: naciągnięcia mięśni, ścięgien oraz aparatu więzadłowego, zwichnięcia kończyn, stłuczenia, złamania. Wraz z rozpowszechnianiem się motoryzacji coraz bardziej zwiększa się liczba wypadków drogowych. Na drogach naszego kraju giną kierowcy pojazdów mechanicznych, piesi, a wśród nich wiele dzieci.

« Previous Entries